زمینه و هدف: کمردرد یکی از مهمترین علل ایجاد ناتوانی در جهان است. هر چند که تنها %2-5 کمردردها به دلیل فتق دیسک مهره ای می باشد، اما جراحی فتق دیسک از شایعترین جراحی ها می باشد. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط برخی از متغیرهای زیستی-روانی اجتماعی با پیش آگهی کوتاه مدت عمل جراحی بود.روش بررسی: این مطالعه مقطعی آینده نگر که به صورت توصیفی- تحلیلی انجام شد. 100 بیمار (محدوده سنی 73-18 سال) با جراحی فتق دیسک در یک سطح از مهره کمر که برای اولین بار عمل جراحی می کردند، وارد مطالعه شدند. بیمارانی که دارای شرایط ورود به مطالعه بودند و تمایل به شرکت در طرح داشتند طی آبان 1394 تا فروردین 1395 از بخش های جراحی اعصاب بیمارستان های لقمان و امام خمینی (ره) تهران انتخاب شدند. پرسشنامه کیفیت زندگی Item Short Form Survey-36 پیش، یک و دو ماه پس از جراحی توسط بیماران تکمیل شد.یافته ها: بعد فیزیکی پرسشنامه کیفیت زندگی SF-36 بیماران پیش از جراحی 24.6 و بعد روانی 39.6 بود که در مقایسه با میزان استاندارد کمتر بود (p<0.001) هشت هفته پس از جراحی، تمامی ابعاد کیفیت زندگی بیماران افزایش معنادار داشت. سن بر بعد روانی کیفیت زندگی تاثیر معناداری نداشت اما در بعد فیزیکی در سنین کمتر از 30 سال معنادار بود. بعد روانی کیفیت زندگی مردان به طور معناداری بیشتر از زنان بود. کیفیت زندگی روانی در سیگاری ها کمتر از غیرسیگاری ها می باشد.نتیجه گیری: جراحی فتق دیسک در بهبود بعد فیزیکی و روانی کیفیت زندگی تاثیر به سزایی دارد. عواملی مانند سن، جنسیت، مصرف سیگار و عوامل روانی می توانند بر روی نتیجه درمان اثرگذار باشند.

زمینه و هدف: کمردرد یکی از شایع ترین شکایت های جوامع انسانی است. از علل نسبتاً شایع کمر درد هرنی دیسک کمر می باشد. هدف این مطالعه، بررسی کوفاکتور روی سرم در افراد دارای بیماری در مقایسه با افراد سالم می باشد. مواد و روش ها: 60 نفر از بیمارانی که به تشخیص پزشک متخصص و طبق آزمایشات، مورد شناخته شده هرنی دیسک بین مهره ای کمری بودند، به روش ساده انتخاب شدند (30 زن و 30 مرد). هم چنین 57 نفر نیز به عنوان گروه شاهد (28 زن و 29 مرد) در نظر گرفته شدند. اندازه گیری روی بر اساس روش یک معرفه و کالری متری مستقیم با استفاده از کیت زیست شیمی ساخت ایران انجام گرفت. یافته ها: میزان عنصر سرمی «روی» سرم 117 نفر (گروه شاهد و مورد) با استفاده از نرم افزار SPSS و دامنه اطمینان 95 درصد سنجیده شد. نتایج با استفاده از آزمون های تی استیودنت و کای مربع تجزیه و تحلیل گردید. نتایج نشان می دهد که 7/21 درصد بیماران دچار هرنی دیسک کمری دارای فعالیت زیاد و 7/36 درصد دارای فعالیت کم بوده اند. نتیجه گیری: کاهش میانگین سطح سرمی «روی» گروه بیماران با هرنی دیسک کمری نسبت به گروه شاهد اختلاف معناداری را نشان می دهد. کاهش روی سرم می تواند سبب اختلال در فعالیت آنزیم های دخیل در بیوسنتز پروتئین های سازنده دیسک گردد.

مقدمه: بعد از عمل فتق دیسک کمری، بسیاری از بیماران از دردهای رنج می برند که تشخیص علت درد، به طور معمول مشکل است. مطالعه ی حاضر، با هدف تعیین ارزش یافته های الکترودیاگنوستیک اندام تحتانی در تعیین علت درد بعد از عمل فتق دیسک کمری به انجام رسید.روش ها: طی یک مطالعه ی کارآزمایی بالینی در سال 1394، 30 بیمار مبتلا به هرنی دیسک منفرد انتخاب شدند و در قبل و 4 هفته بعد از عمل جراحی دیسک کمر، تحت روش های الکترودیاگنوستیک و الکترومیلوگرافی قرار گرفتند. در نهایت، یافته های قبل و بعد از عمل مقایسه شدند.یافته ها: در بعد از عمل، پارامتر تاخیر در هر دو سمت چپ و راست، به طور معنی دار کاهش یافت و پارامترهای دامنه و سرعت در هر دو سمت راست و چپ افزایش معنی داری داشت. چهار پارامتر موج تیز مثبت، دامنه، مدت و موج پلی فازیک بالقوه فعال در عضله ی آنتی تیبیالیس و گلوتئوس ماکسیموس در بعد از عمل کاهش معنی داری داشت، اما درصد کاهش رکروتمان معنی دار نبود. هر پنج پارامتر پیش گفته، در عضلات گاستروکنیموس، واستوس مدیالیس و اندام  Progressive supranuclear palsy (PSP) کاهش معنی داری داشت.نتیجه گیری: روش های الکترودیاگنوستیک و الکترومیلوگرافی، می تواند درگیری ریشه های عصبی را در قبل و بعد از عمل نشان دهد. از این رو، در بیمارانی که در بعد از عمل دیسککتومی از وجود یا عود درد کمر شاکی هستند، جهت تعیین درگیری و فشار بر روی ریشه های اعصاب نخاعی، می توان از این روش بهره گرفت و منشا وجود درد را در این بیماران تعیین نمود.

پیش زمینه: یکی از علل شایع کمر درد، فتق دیسک بین مهره ای، به خصوص در دهه سوم چهارم زندگی است. بهترین روش تشخیصی معاینه بالینی دقیق است که به وسیله آن حتی می توان محل دقیق پاتولوژی را تعیین کرد. بررسی های پاراکلینیک بخصوصMRI  را باید جهت تایید تشخیص بالینی و کمک در تعیین محل پاتولوژی به کار گرفت. مواد و روش ها: مطالعه به صورت آینده نگر بر روی 110 بیمار که با تشخیص فتق دیسک کمری کاندید عمل جراحی بوده و از مراکز دیگر مراجعه کرده بودند، طی مدت 2.5 سال انجام گرفته است. یافته ها: 35 مورد از 110 بیمار تحت مطالعه دارای یافته های یکسان بالینی و  MRI بودند. 40 مورد (36.4%) دارای کمر درد بدون علایم کلینیکی اما علایم مثبت فتق دیسک در  MRI بودند. 5 مورد (4.5%) دارای علایم کلینیکی فتق دیسک ولی متفاوت با یافته موجود در  MRI بودند. 30 مورد (27.2%) دارای یافته های اضافی درMRI  بودند. نتیجه گیری: در تشخیص و درمان فتق دیسک بهترین روش، معاینه بالینی است.  MRIتنها برای تایید تشخیص می بایست به کار گرفته شود. نباید تنها با نتیجه مثبت در یک  MRI و بدون توجه به علایم کلینیکی برنامه ریزی برای جراحی نمود.

پیش زمینه: کمردرد یکی از شایع ترین بیماری ها و مشکلاتی است که محدودیت ها و معضلات فراوانی را برای فرد و جامعه به همراه دارد. از شایع ترین علل کمردرد، فتق دیسک بین مهره ای است. تاکنون مطالعات مختلفی در مورد چگونگی برخورد با فتق دیسک بین مهره های کمری صورت گرفته است. از آن جایی که درمان های جراحی در مقایسه با درمان های غیر جراحی، هزینه و عوارض زیادی را به بیمار و جامعه تحمیل می نمایند و با توجه به گستردگی موضوع و اثرات اقتصادی و اجتماعی آن، این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی درمان های غیر جراحی در فتق دیسک بین مهره ای و تعیین درصد فراوانی پسرفت دیسک فتق یافته به دنبال درمان نگهدارنده غیر جراحی انجام گرفت.مواد و روش ها: مطالعه از نوع نیمه تجربی و به شکل مقایسه قبل و بعد بر روی 45 نفر از بیماران مبتلا به فتق دیسک بین مهره ای کمری که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، صورت گرفت. بیماران از مراجعین یک درمانگاه ارتوپدی مرکز درمانی بودند که بر اساس سی تی اسکن فتق اثبات شده، دیسک کمری داشتند. بیماران پس از یک دوره درمان نگهدارنده 6 ماهه با دارو، فیزیوتراپی و استراحت و در صورت لزوم بریس و کشش مجددا با استفاده از سی تی اسکن مورد بررسی قرار گرفتند. همچنین علایم بالینی و شکایات بیماران نیز قبل و بعد از دوره درمان 6 ماهه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.یافته ها: از مجموع 45 بیمار، علایم 39 نفر (%86.7) بهبود یافت و 6 نفر (%13.3) به علت عدم بهبودی تحت عمل جراحی قرار گرفتند. ضمنا از مجموع 35 بیماری که برای انجام سی تی اسکن دوم مراجعه کردند، 24 نفر (%68.6) پسرفت دیسک نشان دادند.نتیجه گیری: با توجه به درصد بالای پسرفت هرنی دیسک، که هم به صورت عینی از طریق نتایج سی تی اسکن، و هم از نظر بهبودی علایم به دنبال درمان نگهدارنده 6 ماهه مشاهده شد، پیشنهاد می شود در مواردی که اندیکاسیون قطعی جراحی دیسک کمری وجود ندارد، این درمان تا حد امکان به تاخیر انداخته شود تا در صورت پاسخ دهی به درمان های نگهدارنده، از صرف هزینه و ایجاد مشکلات بیشتر برای بیمار جلوگیری گردد. برای انجام جراحی بایستی مجموعه ای از علایم بالینی و تصویری را در نظر گرفت و نباید فقط بر اساس سی تی اسکن اقدام به جراحی کرد.

زمینه و هدف افراد بسیاری تحت جراحی برای درمان فتق دیسک کمری قرار می گیرند. عدم عود هرنیاسون دیسک پس از عمل جراحی از اهداف مهم در این بیماران است. عود فتق دیسک بین مهره ای به عواملی ازجمله شیوه جراحی بستگی دارد. هدف از مطالعه بررسی میزان عود فتق دیسک بین مهره ای کمری در دو روش جراحی همی لامینکتومی و پارشیال لامینکتومی است. روش کار این مطالعه از نوع تحلیلی و به صورت گذشته نگر است. جامعه شامل 400 نفر بیمار بستری در بیمارستان مرتاض یزد که در طی سه سال تحت عمل جراحی هرنیاسیون دیسک بین مهره ای کمری به دو روش جراحی ذکر شده قرار گرفته اند. اطلاعات متغیرهای موثر با استفاده از مصاحبه و برگ شرح عمل جمع آوری شد. نتایج به وسیله آزمون های T-Test، Fisher-exact، Chi-Square و نرم افزار SPSS-17 مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: از 400 بیمار مورد بررسی، 338 نفر (5/84 درصد) تحت جراحی پارشیال لامینکتومی و 62 نفر (6/15 درصد) همی لامینکتومی قرارگرفتند. 35 نفر (8/8 درصد) دچار عود فتق دیسک بین مهره ای کمری شدند. میزان عود بیماری در دو گروه جراحی با 080/0=p معنی دار نشد. بررسی ارتباط عود در این دو روش جراحی با سایر ریسک فاکتورهای موثر برعود فتق دیسک نشان داد که در بیماران خانم، بازه سنی54-45سال، افراد با مشاغل سبک و بیماران غیرسیگاری ریسک عود در روش پارشیال لامینکتومی کمتر از روش همی لامینکتومی است. نتیجه گیری: عوامل موثر در عود فتق دیسک بین مهره ای در این مطالعه بر حسب نوع عمل جراحی شناسایی شدند. با توجه به این عوامل می توان ریسک فاکتورهایی را برای جلوگیری از عود فتق دیسک پس از عمل جراحی، تعیین کرد.

مقدمه: فتق دیسک بین مهره در کودکان نسبت به بالغین نادر بوده و علائم و نشانه های بالینی کلاسیک هرنی دیسکال در کودکان دیده نمی شود. هدف از این مقاله بررسی شیوع، یافته های بالینی، رادیولوژیکی و نتایج عمل جراحی و پیگیری طولانی مدت کودکان با سن کمتر از 15 سال مبتلا به فتق دیسک بین مهره ای کمری می باشد.روش کار: این مطالعه به صورت توصیفی از سال 1378-1364 در بیمارستان قائم (عج) مشهد انجام شده جامعه نمونه را 1232 بیمار که به علت هرنی دیسکال تحت عمل جراحی قرار گرفته اند تشکیل داده که از این تعداد ده نفر زیر سن 15 سال بودند که بررسی ما روی 10 نفر فوق انجام گرفته است.نتایج: از تعداد 10 بیمار 6 نفر مونث و 4 نفر مذکر و کمترین سن 8 سال بوده است، شکایت اصلی بیماران درد کمر، درد پا و یا هر دو و شایع ترین یافته بالینی، مثبت بودن تست لازیک (SLR) و شایع ترین فضای بین مهره درگیر L4-L5 بوده است. نتایج عمل جراحی در هر ده مورد کاملا رضایت بخش بوده و در مدت 13 سال پی گیری عود وجود نداشته است.نتیجه گیری: درمان کنسرواتیو در فتق دیسک بین مهره ای کودکان برعکس بالغین موفق نبوده و عمل جراحی درمان انتخابی در این بیماران می باشد.

سابقه و هدف: یکی از وظایف مهم دیسک بین مهره ای ایجاد ثبات بین مهره های مجاور است که در هنگام وجود ضایعات دیسک کمری این ثبات دچار اختلال می شود. امروزه نشان داده شده است که کاربرد ورزش های ثبات دهنده در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن موجب بهبود فعالیت های روزمره ایشان می گردد. اما تاکنون اثر کاربرد چنین ورزش هایی در بیماران مبتلا به فتق دیسک کمری بررسی نشده است. بنابراین با توجه به بی ثباتی مهره های کمری در بیماران مبتلا به فتق دیسک کمری، این مطالعه برای تعیین اثرات این نوع ورزش در این بیماران طراحی شد.مواد و روش ها: 60 بیمار (22-55 ساله) مبتلا به فتق دیسک L4-L5 یا L5-S1 (بدون اختلال حسی یا حرکتی)، به طور تصادفی در دو گروه 30 نفره تجربی و کنترل قرار گرفتند. در ابتدا، درد توسط مقیاس اندازه گیری دیداری (VAS) میزان خم شدن تنه در وضعیت نشسته (پاهای کشیده) و رساندن انگشتان دست به انگشتان پا، زاویه صاف بالا آوردن ساق (SLR) و زمان انجام برخی فعالیت های روزمره شامل بالا رفتن از 5 پله، 10 متر راهپیمایی سریع بدون درد، به شکم خوابیدن از وضعیت ایستاده و ایستادن از وضعیت به شکم خوابیده اندازه گیری شد. پروتکل ورزشی شامل 4 مرحله ساده به پیشرفته بود که هر هفته به گروه ورزشی آموزش داده می شد. هر حرکت باید دو بار در روز و هر دفعه 10 بار تکرار می شد. مقادیر هر هفته و بعد از 4 هفته از اتمام پروتکل اندازه گیری شد.یافته ها: نتایج نشانگر کاهش معنی دار درد (p<0.0001)، افزایش دامنه خم شدن تنه (p<0.0001)، افزایش زاویه (p<0.005) SLR و انجام سریع تر فعالیت های روزمره (p<0.05) در گروه آزمایش بود، در حالی که مقایسه میانگین تغییرات در گروه کنترل تفاوت معنی داری نشان نداد. این نتایج بعد از دوره پی گیری نیز پایدار بودند.نتیجه گیری: انجام پروتکل ورزش های ثبات دهنده موجب بهبود عملکرد فعالیت های روزمره بیماران فتق دیسک کمری گردید. نتایج مطالعه بیانگر تأثیر این نوع ورزش در افزایش ثبات ستون فقرات کمری در بیماران فتق دیسک است.

زمینه و هدف: تعیین سطح ضایعه در بیماران مبتلا به هرنی دیسک کمری بویژه اگر مهره ترانزیشنال وجود داشته باشد دشوار است، MRI یکی از روش هایی است که بطور گسترده قبل از عمل بکار گرفته می شود. با این وجود ساکرالیزاسیون یا لومباریزاسیون ممکن است منجر به تشخیص نادرست گردد. هدف از این مطالعه، بررسی ضریب توافق بین نتایج MRI و جراحی با یافته های رادیوگرافی پس از عمل در بیماران دچار فتق دیسک کمری است.روش کار: 30 بیمار دچار فتق دیسک کمری در یک مطالعه ارزش تشخیصی (diagnostic value study) در مدت 15 ماه بررسی شدند نتایج MRI پیش از جراحی و یافته های حین عمل در تعیین سطح دیسک دچار فتق با نتایج رادیوگرافی پس از عمل که در آن ستون فقرات از C2 به پایین شماره گذاری می شد، مقایسه گردید. ارزیابی رادیولوژیک سگمان درگیر، روش استاندارد طلایی در نظر گرفته شد. مهره ترانزیشنال بر اساس یافته های رادیوگرافی مشخص شد.یافته ها: 30 بیمار دچار فتق دیسک کمری، 16 مذکر و 14 مونث، با سن متوسط 12.57±40.83 سال بودند. میزان توافق بالا و معنی داری بین نتایج MRI و یافته های حین عمل با اطلاعات رادیولوژی مشاهده گردید (بترتیب 0.719= ضریب کاپا، p<0.001؛ 0.859= ضریب کاپا، (p<0.001. نتایج MRI و یافته های حین عمل بترتیب در 4 و 2 بیمار اشتباه بودند. تمامی این موارد دارای یک مهره ترانزیشنال در سگمان کمری- خاجی بودند (در مجموع 6 بیمار دچار مهره ترانزیشنال بودند) یعنی MRI و جراحی توانایی تعیین صحیح سطح فتق را بترتیب در 33.3% و 66.7% موارد دچار ساکرالیزاسیون یا لومباریزاسیون داشتند. حساسیت MRI و جراحی بترتیب 87% و 93% بود.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که MRI و جراحی می توانند سطح درست فتق دیسک کمری را در اغلب بیماران تعیین کنند با این همه، با وجود مهره ترانزیشنال، این توانایی ممکن است بطور چشمگیر کاهش یابد.